من قول می دهم که آدم خوبی باشم:

دیگر سوالهای بو دار نپرسم

و برای هیچ مدیری طنز تند ننویسم

و به من چه اگر کسی حقمان را خورد

من چشم هایم را بسته ام که:

"خدا بزرگ است" و "من هم مثل همه" که  "ارزشش را ندارد".............

در اعماق برف ها به کبک ها سلام خواهم داد

و شما نیز جشن بگیرید

ورود مرا ، به دنیای جسدها!

 

گوساله های متفکر

با عینک های ته استکانی

و نظریات بنیادی

در پشت کرسی استادی

مشق می کنند:

"یونجه داشتن

یا،

یونجه فروش را کشتن"

و  چه نفرت انگیز به من می گویند:

"درکت می کنم همزاد عزیز"

.

.

من در سیاه ترین شب این شعر راه می روم

دشنام های مودبانه می شنوم

و خشمم را فرو می دهم

من،

از پشت دیوار های طویله ی گوساله ها

هرگز به درستی دیده نمی شوم.... 

 

همه ترس من از نترسی منه..اگه می ترسیدم خوشبخت ترین ساده لوح ترینان بودم....اینقدر همیشه مثل مجنون ها زندگی کردم که حس می کنم روزی خود زندگی از من بترسه.دستم رو بگیره و از صحنه بیرون پرتابم کنه!

 تنها خوبیش اینه که من فقط برای چیزهایی نترس نترس کله خر گونه!!!می شم که با همه وجود بخوامش...با همه ی همه ی همه ی وجود

زندگی همینه عزیزم!دوست داشتن رنج کشیدن رنج کشیدن و در خود شکستن برای از نو شکفتن.

 باید درد کشید

 باید تنها موند

 باید اشتباه کرد تا تنبیه شد

و گاهی هم باید خودخواه بود(کاری که متاسفانه من بلد نیستم)

 باشد که خدا از سر همه گناهان ما بگذرد.....آمین!

برای آزادی ملتی می جنگیم

که بلد نیست آزاد باشد

با سیل عظیم دلاورانی

که به شمارش انگشت هم نمی رسد!!

در هر نماز من به طبیعت

نبود تو بیداد می کند

شب شعله می کشد و باز

فریاد می کند

در دشت ما طلوع هیچ ستاره نیست

و در گام های آن کسی که نبض هستی من بود

اشتیاق رسیدن

سر زنده، سخت، سر افراز،

من را چگونه این همه انکار می کند

 

روز های غبار آلود،

بعد از ظهرهای کبود،

عابرانی که من نمی شناسم

عابرانی که من می شناسم و خود را به نشناختن می زنم

عطر های غریبه،

و رنگ های کسل کننده،

این است زندگی من بدون تو!

 

 

همه ی زندگی من کشاکشی است

 در وحشت تنها ماندن

رها شدن

و سقوط...

من از سقوط می ترسم

و از اینکه این خواب آشفته، آشفته تر بشود